Ένα πρωινό γύρο στις 10 έρχεται στο ιατρείο (χωρίς ραντεβού) ο Γιώργος. Ένας υπέρβαρος ασθενής μου (150 κιλά)περίπου ψηλός.

Καλημέρα γιατρέ πονάω πολύ έχω να φάω δύο μέρες. Όταν παίρνω παυσίπονο με περνά για μερικές ώρες και ξαναρχίζει, γιαυτό ήρθα να μα δεις.

-Έλα Γιώργο κάθισε στην καρέκλα. Παρότι το κάθισμα είναι αρκετά φαρδύ εντούτοις ο Γιώργος ξεχείλιζε δεξιά και αριστερά. Κάνω όλη την προετοιμασία για να τον εξετάσω και κάποια στιγμή έπρεπε να χρησιμοποιήσει το πτυελοδοχείο .Αλλά που ο Γιώργος να το φτάσει. Τότε θυμήθηκα την Οδοντιατρική του στρατού. Παίρνω ένα νεφροειδές και του λέω.

-Γιώργο θα χρησιμοποιείς το νεφροειδές εντάξει ;δεν πιστεύω να σου δημιουργώ πρόβλημα;

-Όχι ,ρε γιατρέ, εγώ φταίω που δεν λέω να αδυνατίσω, όπου και να πάω μόνο πρόβλημα δημιουργώ.

Αφού τον εξέτασα με κάποια δυσκολία ,στηριζόμενος στις μύτες των ποδιών μου. Επιδιόρθωσα την βλάβη του δοντιού του και παράγγειλα στον Γιώργο να μη κάνει χρήση του δοντιού για την ημέρα εκείνη.

-Γιώργος. Εντάξει ,γιατρέ δεν θα φάω τίποτα σήμερα-δεν θα πεθάνω κιόλας;

Έφυγε και έκλεισε την πόρτα. Δεν πέρασε ένα λεπτό και χτυπάει το κουδούνι.

-Γιατρέ σε πόση ώρα θα φάω;

-Τα είπαμε Γιώργο.

-Δηλαδή τίποτα να μη φάω; Θα πεθάνω, ρε γιατρέ στην πείνα;

Καλημέρα Γιώργο...................