|
Για οδοντιάτρους -
Αληθινές Ιστορίες
|
Ένα πρωί έρχεται στο Ιατρείο μου η κυρία Αθηνά περίπου 70-75 ετών, καλοντυμένη με τα βραχιόλια της τις καδένες της με έντονο βάψιμο και διακριτική κολόνια.
-Καλημέρα γιατρέ
-Καλημέρα κυρία Αθηνά πώς είστε;
-Πως να είμαι ,γιατρέ,για να έρχομαι πρωί-πρωί σε σας;
-Τί έχετε την ρωτώ
-Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα από ένα παλιόδοντο που έχω επάνω αριστερά. Αλλά δεν φταίει το δόντι ,εγώ φταίω που δεν ήρθα νωρίτερα γιατί μπορεί και να σώζεται .Τώρα έτσι πως καταλαβαίνω
μάλλον δεν θα αποφύγω την εξαγωγή.
Αφού έκανα την κλινική εξέταση και τον ακτινογραφικό έλεγχο ,διαπίστωσα ότι ο δεύτερος γομφίος είχε ενδείξεις εξαγωγής.
-Κυρία Αθηνά δυστυχώς θα πρέπει να γίνει η εξαγωγή,
-Γιατρέ μου ήμουν σίγουρη. Γιαυτό και ήρθα προετοιμασμένη .
Αφού τελειώσαμε την εξαγωγή η κυρία Αθηνά μου λέει.
-Γιατρέ μην πετάξετε το δόντι γιατί το θέλω.
-Πολύ καλά,. τακτοποιώ το δόντι μέσα σε μια αποστειρωμένη γάζα και της το δίδω.
-Κυρία Αθηνά συγγνώμη το δόντι τι θα το κάνετε ; Και μου απαντά.
-Γιατρέ αυτό το δόντι με κράτησε συντροφιά 70 περίπου χρόνια και βοήθησε πολύ να γίνω όπως με βλέπεις στο φαγητό και εγώ τώρα να το πετάξω; Όχι θα το κρατήσω .Γιαυτό και το παίρνω.
Σε ευχαριστώ γιατρέ και έφυγε με ένα πλατύ χαμόγελο
|
Αληθινές Ιστορίες